11 lipca 1943 roku na zawsze zapisał się w historii Polski jako dzień niewyobrażalnej tragedii. W niedzielny poranek oddziały OUN-B i UPA przeprowadziły skoordynowane ataki na dziesiątki polskich miejscowości na Wołyniu. Napady były wymierzone w bezbronną ludność cywilną – kobiety, dzieci, osoby starsze oraz całe rodziny. Wydarzenia te przeszły do historii jako Krwawa Niedziela i stały się symbolem kulminacji zbrodni wołyńskiej.
Masowe mordy były częścią antypolskiej akcji prowadzonej w latach 1943–1945, która objęła nie tylko Wołyń, ale również Galicję Wschodnią, część Lubelszczyzny i Polesia. Według szacunków polskich historyków życie straciło około 100 tysięcy Polaków, a setki tysięcy kolejnych zostały zmuszone do opuszczenia swoich domów. Wiele miejscowości zostało doszczętnie zniszczonych, a liczne mogiły ofiar do dziś pozostają nieoznaczone.
Pamięć o tych wydarzeniach jest obowiązkiem kolejnych pokoleń. Nie służy podsycaniu podziałów ani budowaniu wrogości, lecz oddaniu należnego szacunku ofiarom oraz zachowaniu prawdy historycznej. Tylko pamiętając o tragicznych kartach historii, można budować przyszłość opartą na wzajemnym szacunku i odpowiedzialności.
Wśród mroku tamtych wydarzeń nie zabrakło również ludzi, którzy wykazali się niezwykłą odwagą. Wielu Ukraińców ratowało swoich polskich sąsiadów, ostrzegając ich przed napadami, ukrywając całe rodziny czy pomagając rannym. Za swoją postawę niejednokrotnie płacili życiem. Ich odwaga pozostaje świadectwem, że nawet w czasach największego okrucieństwa można było zachować człowieczeństwo.
Dziś, po 83 latach od Krwawej Niedzieli, oddajemy hołd wszystkim niewinnym ofiarom zbrodni wołyńskiej. Pamiętamy o tych, którzy zginęli, o tych, którzy utracili swoje domy i bliskich, oraz o tych, którzy z narażeniem własnego życia nieśli pomoc prześladowanym.